Ҳаргоҳ ки ба нокомии давр аз лаби бори уфтам

هرگاه که به ناکامی دور از لب بار افتم

Чун хаста бе марҳами маҷрӯҳ ванигор уфтам

چون خسته بی مرهم مجروح و نگار افتم

Махмур ва хароб омад ҷони билби нўшинш

مخمور و خراب آمد جان بیلب نوشینش

Чун менабӯд лобуд дар ранҷи хумори уфтам

چون می نبود لابد در رنج خمار افتم

Ҳарҷо назар андозам бе ту ба дарахти гул

هرجا نظر اندازم بی تو به درخت گل

Аз гиря ба болояш чун абри баҳори уфтам

از گریه به بالایش چون ابر بهار افتم

Он бор ба ман сад раҳ наздик тараст аз ман

آن بار به من صد ره نزدیک ترست از من

Гар давр ба сад манзил аз бору диёри уфтам

گر دور به صد منزل از بار و دیار افتم

Бошам ҳамаи шаб бо ба дар гашти магари ногуҳ

باشم همه شب با به در گشت مگر ناگه

Бо чордаҳи моҳи худ як шаб ба ду чори уфтам

با چارده ماه خود یک شب به دو چار افتم

Сад мавҷ занад ашкам аз шавқи канор ӯ

صد موج زند اشکم از شوق کنار او

Гӯ мавҷ бизан дарё бошад ба канори уфтам

گو موج بزن دریا باشد به کنار افتم

Бо зоҳид агар уфтам сокин шавадам гиря

با زاهد اگر افتم ساکن شودم گریه

Чун пеш камол оем дар нолаи зори уфтам

چون پیش کمال آیم در ناله زار افتم