Омад лаби ту бози бсди нозиҳ дар сухан

آمد لب تو باز بصد نازه در سخن

Ширини ҳкоитист ки гуяд шукри сухан

شیرین حکایتیست که گوید شکر سخن

Ҳоҷат бигуфт нест турои чашм ва ғамза ҳаст

حاجت بگفت نیست ترا چشم و غمزه هست

Гар мекунӣ бамурдам соҳиби назари сухан

گر میکنی بمردم صاحب نظر سخن

Девор гӯш дораду ағёр низ чашм

دیوار گوش دارد و اغیار نیز چشم

Мо чун кунем бо наваз берун дар сухан

ما چون کنیم با نوز بیرون در سخن

Бо гесуяти шабӣ ки ба поён барам ҳадис

با گیسویت شبی که به پایان برم حدیث

Хоҳам гирифт бо сари зулфати зи сари сухан

خواهم گرفت با سر زلفت ز سر سخن

Аз моҷарои ашки миннат ҳам шудӣ вуқуф

از ماجرای اشک منت هم شدی وقوف

Гуҳи гуҳ агар бигӯаш ту кардӣ гуҳари сухан

گه گه اگر بگوش تو کردی گهر سخن

Ошиқи рух ту диду сухан баста шуд бирав

عاشق رخ تو دید و سخن بسته شد برو

Чун шуд тамом кушта нагӯяд дигар сухан

چون شد تمام کشته نگوید دگر سخن

Васфи рахти камол чу оварад дар миён

وصف رخت کمال چو آورد در میان

Гуфт аз ҳамаи накӯтару бориктраҳи сухан

گفت از همه نکوتر و باریکتره سخن