То рафтӣ аз барам шудаам зору нотавон

تا رفتی از برم شده ام زار و ناتوان

Бозо ки дил шавад зи висоли ту шодмон

بازآ که دل شود ز وصال تو شادمان

Аз дар даро зи лутф ки мибошдми ҳаме

از در درا ز لطف که میباشدم همی

Ро меҳри рухи ту дар дилу номи ту бар забон

را مهر رخ تو در دل و نام تو بر زبان

То даври гаштӣ аз бар ман أии аниси дил

تا دور گشتی از بر من أی انیس دل

Аз дарди иштиёқи зи дил май кашами фиғон

از درد اشتیاق ز دل می کشم فغان

Нои меҳрбонӣ аз ту набӯд интизори ман

نا مهربانی از تو نبود انتظار من

Бо ман зи роҳи лутф ва карам бош меҳрбон

با من ز راه لطف و کرم باش مهربان

Бар гӯ ки бе ту эй ма бе меҳри чўнкнм

بر گو که بی تو ای مه بی مهر چونکنم

Бо ин дилӣ ки бо ғам ҳиҷраст тавъамон

با این دلی که با غم هجر است توأمان

Рози дилами наҳуфта буд гарчи гуфта анд

راز دلم نهفته بود گرچه گفته اند

Асрор ҳар касе буд аз чеҳрааш аён

اسرار هر کسی بود از چهره اش عیان

Пояндаасту зинда ҳар онкас ки чун камол

پاینده است و زنده هر آنکس که چون کمال

Аз шеъртар варои асаротии сети ҷовдон

از شعر تر ورا اثراتی ست جاودان