Ҳадиси ёри ширин лаб нагунҷад дар даҳони ман

حدیث یار شیرین لب نگنجد در دهان من

Ки бошам ман ки ном ӯ бробд бар забони ман

که باشم من که نام او برآبد بر زبان من

Рними рӯзӣ аз чашмат бкштн дод пайғомӣ

رنیم روزی از چشمت بکشتن داد پیغامی

Ҳануз он мужда давлат нарафт аз гӯши ҷони ман

هنوز آن مژده دولت نرفت از گوش جان من

Насими дӯстии обади сегон остонаш ро

نسیم دوستی آبد سگان آستانش را

Пас аз сдсол агар як як ббўини устихони ман

پس از صدسال اگر یک یک ببوین استخوان من

Гумон ме?бардамӣ кأн ба бсрў бӯстон монад

گمان میبردمی کأن به بسرو بوستان ماند

Чу дидам шакл ӯ шуд рост аз қадаши камони ман

چو دیدم شکل او شد راست از قدش کمان من

Ғам ӯ но тавон дорад бҷон меҷӯяд озорам

غم او نا توان دارد بجان میجوید آزارم

Чаҳ меҷӯяд нмидонми зи ҷони нотавони ман

چه میجوید نمیدانم ز جان ناتوان من

Камол ар башнавад саъдии дубайтии зин ғазал гуяд

کمال ار بشنود سعدی دوبیتی زین غزل گوید

Ки хоки боғи табъати боди оби бӯстони ман

که خاک باغ طبعت باد آب بوستان من

Чунин мурғи хуши алҳонӣ ки ман бошам равои бошаҳ

چنین مرغ خوش الحانی که من باشم روا باشه

Ки хорстони бор ашкнаҳ бошад гулистони ман

که خارستان بار اشکنه باشد گلستان من