Дили нисори зулф ҷонон кард ҷони хештан

دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتن

Ҷон диҳад мурғ аз барои ошёни хештан

جان دهد مرغ از برای آشیان خویشتن

Қамарии нолон ки ошиқ буд бар болои сарв

قمری نالان که عاشق بود بر بالای سرو

Дар сар ӯ кард охири хону мони хештан

در سر او کرد آخر خان و مان خویشتن

Ҳамчуи шамъ аз ангабини комами з ширинӣ бсухт

همچو شمع از انگبین کامم ز شیرینی بسوخت

То гирифтам номи он лаб бар забони хештан

تا گرفتم نام آن لب بر زبان خویشتن

Аз лабат кардам сухан бигзор то науммат барам

از لبت کردم سخن بگذار تا نامت برم

Чун ба оби зиндагии шатми даҳони хештан

چون به آب زندگی شتم دهان خویشتن

Дардисари оўрдҳом бар остонат эй табиб

دردسر آوردهام بر آستانت ای طبیب

Дафъ кун дардисарам аз остони хештан

دفع کن دردسرم از آستان خویشتن

Гар надории бовар аз бемории ин нотавон

گر نداری باور از بیماری این ناتوان

Худ бибин инки ба чашми нотавони хештан

خود ببین اینکه به چشم ناتوان خویشتن

Мехӯрд хӯни ҷигар бе ту , ба ҷони сӯзии камол

میخورد خون جگر بی تو، به جان سوزی کمال

намехӯрд савганд бовар кун ба ҷони хештан

می خورد سوگند باور کن به جان خویشتن