Шабӣ нагзарад бар дўчшми ашки гулгун

شبی نگذرد بر دوچشم اشک گلگون

Ки аз дили брўмои нёрдаҳи шабихун

که از دل بروما نیارده شبیخون

Гар он маи пазиради зи ман нолау оҳ

گر آن مه پذیرد ز من ناله و آه

Аз ӣнон матоъаш фиристам бгрдўн

از اینان متاعش فرستم بگردون

Хаёлат чун бар об чашмам нишинад

خیالت چون بر آب چشمم نشیند

Бигӯянд бинишаст ширин ба гулгун

بگویند بنشست شیرین به گلگون

Чу бод ояд он абрувон дар намозам

چو باد آید آن ابروان در نمازم

Ки доранд аз нўҷгрҳои пари хӯн

که دارند از نوجگرهای پر خون

Злби хстгонрои диҳии нўшдорў

زلب خستگانرا دهی نوشدارو

Нахонам ба миҳроби ҷуз сӯра навен

نخوانم به محراب جز سورة نون

Камоли аҳли ҳикмати чўшъри нўхўонндаҳ

کمال اهل حکمت چوشعر نوخواننده

Табиби шифо бахш бошад ба қонӯн

طبیب شفا بخش باشد به قانون