Мо боз дил ниҳодем бар ҷаври длстонон

ما باز دل نهادیم بر جور دلستانان

Моро ба мо гузоред борону меҳрбонон

ما را به ما گذارید باران و مهربانان

Аз бими бади забонон бурдан наме тавонем

از بیم بد زبانان بردن نمی توانیم

Ало ба зери лабҳо номи шукри даҳонон

الا به زیر لبها نام شکر دهانان

Бо чашму ғамзаи ту афтодаи ҷони ширин

با چشم و غمزه تو افتاده جان شیرین

Ҳамчун мавизаи амонат дар дасти тркмонон

همچون مویزه امانت در دست ترکمانان

Хол ту хӯрд хӯнам то дошт боғи он рух

خال تو خورد خونم تا داشت باغ آن رخ

Ореи ҳаром хора бошанд боғбонон

آری حرام خواره باشند باغبانان

Чашмони бкштни мо то чанд ранҷа созӣ

چشمان بکشتن ما تا چند رنجه سازی

Бахшои нои туоне бар ҷони нотавонон

بخشای نا توانی بر جان ناتوانان

Дар зулфи ту муқайяд ҷонӣаст ҳар танӣ ро

در زلف تو مقید جانیست هر تنی را

Бигзор то нишонанд он зулф ҷон фишонон

بگذار تا نشانند آن زلف جان فشانان

Дилбар чу хати براردи сӯзади камоли ҷонат

دلبر چو خط برآرد سوزد کمال جانت

Ин ҳарф ёд дорам аз но навишта хонон

این حرف یاد دارم از نا نوشته خوانان