Маро ки хирқаи арзқ ба бода шуд гулгун

مرا که خرقة ارزق به باده شد گلگون

Ҳавои шоҳид ва мекӣ равад зи сари берун

هوای شاهد و می کی رود ز سر بیرون

Ба ҳар қадаҳ ки бияёд табассуми лаби ёр

به هر قدح که بیاید تبسم لب یار

Ҳубоби вор аз ӯ ақлро кашами берун

حباب وار از او عقل را کشم بیرون

Занаи равоқи фалак бартараст хонаи ишқ

زنه رواق فلک برتر است خانه عشق

Гумон мабар ки кас онҷо расад ба ҳиммати дун

گمان مبر که کس آنجا رسد به همت دون

Камоли ишқ ҳамин бошаду ниҳояти фикр

کمال عشق همین باشد و نهایت فکر

Корӣ ки ҷузи тасаввури Лайлии нмикнди маҷнӯн

کاری که جز تصور لیلی نمیکند مجنون

Биҷузи висоли дуояши з даст бурноед

بجز وصال دعایش ز دست برناید

Муроди он ба иҷобат намешавад мақрун

مراد آن به اجابت نمی شود مقرون

Чаҳ суд аз онкӣ бапушам бдомни оташи дил

چه سود از آنکه بپوشم بدامن آتش دل

Ки мекунад рухи шамъии миёни сӯзи дарун

که میکند رخ شمعی میان سوز درون

Ба ҷаври дӯсти ризои даҳ камол ва ҳеҷ магӯӣ

به جور دوست رضا ده کمال و هیچ مگوی

Ки дар тариқи муҳаббат чаро нагунҷад ва чун

که در طریق محبت چرا نگنجد و چون