эй руху зулфи сиёҳи ту шаби тирау моҳ

ای رخ و زلف سیاه تو شب تیره و ماه

Мардуми дида ки бошад ? ки кунад дар ту нигоҳ

مردم دیده که باشد؟ که کند در تو نگاه

Мардуми чашми ту мотам зада ушшоқанд

مردم چشم تو ماتم زده عشاقند

Варна ранг « мижаҳо » баҳр чаҳ гардид сиёҳ

ورنه رنگ «مژه ها» بهر چه گردید سیاه

Ошиқ рӯй турои барги гули бустони не

عاشق روی ترا برگ گل بستان نی

Булбули боғи Ирам майл надорад ба гиёҳ

بلبل باغ ارم میل ندارد به گیاه

Гар нишони қидмат бар срроҳӣ ёбам

گر نشان قدمت بر سرراهی یابم

Брнагирам рух агар хок шавам брсрроаҳ

برنگیرم رخ اگر خاک شوم برسرراه

Ситам аз чашми ту дар айни пришонкорист

ستم از چشم تو در عین پریشانکاریست

Худ сари зулфи ту доласт чаҳ ҳоҷат ба гувоҳ

خود سر زلف تو دال است چه حاجت به گواه

Гуфтамаш рухи баҳам бар рухи зебоӣ ту гуфт

گفتمش رخ بهم بر رخ زیبای تو گفت

Хирмани гули натавонад ки кашад заҳмати гоҳ

خرمن گل نتواند که کشد زحمت گاه

Қиссаи зулфи ту гуфтем ба поён нарасед

قصة زلف تو گفتیم به پایان نرسید

Кин ҳикоят на ҳадисии сет ки гардад кӯтоҳ

کاین حکایت نه حدیثی ست که گردد کوتاه