эй мардуми ду чашмам мисли рахти надида

ای مردم دو چشمم مثل رخت ندیده

Лекини ҷамоли хубати рашки фириштаи дида

لیکن جمال خوبت رشک فرشته دیده

Гуфтӣ биравӣ чашмат хоҳам қадам ниҳодан

گفتی بروی چشمت خواهم قدم نهادن

Гуфтӣ вале накардӣ як рӯй мондаи дида

گفتی ولی نکردی یک روی مانده دیده

Бо оризи ту зулфат карда дарози дастӣ

با عارض تو زلفت کرده دراز دستی

Бораб буд ки байнами дасти варои бурӣда

بارب بود که بینم دست ورا بریده

Дай аз чаманнигорам чун шохи гули баромад

دی از چمن نگارم چون شاخ گل برآمد

То бо худ омадами ман ақлами з сар парида

تا با خود آمدم من عقلم ز سر پریده

Ҳамчун камоли бедили мардуми зи аштбоФт

همچون کمال بیدل مردم ز اشتبافت

Нои зикр ту бигуфта то ном нар шунида

نا ذکر تو بگفته تا نام نر شنیده