Биноз куштан ӯ бозам орзӯаст чаҳ чора

به ناز کشتن او بازم آرزوست چه چاره

Бурун шуданд з ҳар гӯшаи мардумони бнзораҳ

که کس به آرزوی دل نیافت عمر دوباره

Чу Тифли дидаи расан боз шуд ба ҳалқаи зулфаш

چو طفلِ دیده رسن باز شد به حلقه زلفش

Ситора сӯхтаам зон бмн насохт ситора

برون شدند ز هر گوشه مردمان به نظاره

Сохт бо ман битолъи он ситораи давлат

نساخت با من بی طالع آن ستارهٔ دولت

Шабӣ ки ба набӯд чашми пар буд зи ситора

ستارهٔ سوخته‌ام، زآن به من نساخت ستاره

Шаби фироқи ту аз ашки пртрсти ду чашмам

شب فراق تو از اشک پُرترست دو چشمم

Назара макун брхи зарди моу ҷомаи пора

شبی که مه نبود چشم پر بود ز ستاره

Ба байни аломати бгрнгӣу дурустии паймон

ببین علامت یکرنگی و درستی پیمان

Чунин ки баҳри фастро бидид нест канора

نظر مکن به رخ زرد ما و جامهٔ پاره

Чигуна ҳиҷри тавъами ҷон ба лаб расона надонам

چگونه هجر تواَم جان به لب رساند ندانم

Наёфтем нишонат ба ҳатмҳои се пора

چنین که بحر غمت را بدید نیست کناره

Чаҳ обнӣ наваз раҳмат ки то змо шуд , гум

چه آیتی تو ز رحمت که تا ز ما شده‌ای گم

Равон шавем равони ман пиёда ва ту савора

نیافتیم نشانت به ختم‌های سه پاره

Хуши он замон ки ман ва ту чу шоҳу бандаи броҳӣ

خوش آن زمان که من و تو چو شاه و بنده به راهی

Ки боди вирди забонаши ҳадиси дӯсти ҳамора

روان شویم روان من پیاده و تو سواره

Ҳамораи вирди забони камоли ин буду бас

هماره ورد زبان کمال این بود و بس

Ки касе ба орзӯӣ дил наёфт умри дубора

که باد ورد زبانش حدیث دوست هماره