Боз ба нози каш маро чист ки ноз ме кунӣ

باز به ناز کش مرا چیست که ناز می‌کنی

Ноз намекунам дигар гаванӣ ва боз ме кунӣ

ناز نمی‌کنم دگر گوئی و باز می‌کنی

Ман чу шаҳиди ишқам ва бар дар ту биҳиштем

من چو شهید عشقم و بر در تو بهشتیم

Бар рухи ман дар биҳишт аз чаҳ фароз ме кунӣ

بر رخ من در بهشت از چه فراز می‌کنی

Аз даҳанат чу меравад пеши ду лаби ҳикоятӣ

از دهنت چو می‌رود پیش دو لب حکایتی

Ҷони маро дар он сухани муҳаррам роз ме кунӣ

جان مرا در آن سخن محرم راز می‌کنی

Аз ту чигуна ҷон барам чун ту ба мурғи он ҳарам

از تو چگونه جان برم چون تو به مرغ آن حرم

Ҳамла боз мекунӣ чашм чу боз ме кунӣ

حمله باز می‌کنی چشم چو باز می‌کنی

Чашм ба оризаш дило чист зи зулф ӯ гила

چشم به عارضش دلا چیست ز زلف او گله

Вақти чунин латиф ва ту қисса дароз ме кунӣ

وقت چنین لطیف و تو قصه دراز می‌کنی

Бо рухи дӯсти зоҳдои рӯ чу ба қибла шуд туро

با رخ دوست زاهدا رو چو به قبله شد ترا

Арз ниёз кун чаро арз намоз ме кунӣ

عرض نیاز کن چرا عرض نماز می‌کنی

Зоири каъбаро бигӯ ҳалқа ба гӯши ин дирам

زایر کعبه را بگو حلقه به گوش این درم

Гӯш ки мекунад ки ту васф ҳиҷоз ме кунӣ

گوش که می‌کند که تو وصف حجاز می‌کنی

Камол то абади хоки як остону бас

کمال تا ابد خاک یک آستان و بس

Бандагӣ шаҳӣ гузингар чу Аёз ме кунӣ

بندگی شهی گزین گر چو ایاز می‌کنی