Ҳоҷии Аҳмад гила мекард ки дар хонаи маро

حاجی احمد گله میکرد که در خانه مرا

Нест барг ва шудаам розии азин ғусса ба марг

نیست برگ و شده ام راضی ازین غصه به مرگ

Гуфтам эй каллаи каду фаҳм нашуд ӣнқадарат

گفتم ای کله کدو فهم نشد اینقدرت

Ки зимистон набӯд ҳеҷ кадуи хона ба барг

که زمستان نبود هیچ کدو خانه به برگ