Баҳор омаду сабза нав шуд ба ҷӯҳо

بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

Арӯсон бустон кушоданд рӯҳо

عروسان بستان گشادند روها

Гули кӯза бар шох мегуяд инак

گل کوزه بر شاخ می گوید اینک

Ки кӯзаи зи моу зи мисатони сабуҳо

که کوزه ز ما و ز مستان سبوها

Чу гашти обҳо шиша гар гуфт булбул

چو گشت آبها شیشه گر گفت بلبل

Қўорири ман Фзти қдрўҳо

قواریر من فضت قدروها

Нагӯяд зи озодагии ҳеҷ сӯсан

نگوید ز آزادگی هیچ سوسن

Чу булбули з мастӣ кунад гуфт ва гӯҳо

چو بلبل ز مستی کند گفت و گوها

Азин пас пиёла ба кафи хубрӯён

ازین پس پیاله به کف خوبرویان

Хромндаҳи бинӣ ба лабҳои ҷӯҳо

خرامنده بینی به لبهای جوها

Ба ҳар шохи ғунчаи даҳан боз карда

به هر شاخ غنچه دهن باز کرده

зи хубон фурӯ мехӯрд орзӯҳо

ز خوبان فرو می خورد آرزوها

Муаттар азон мекунад гули чаман ро

معطر ازان می کند گل چمن را

Каш аз назми хусрави захираи сети бӯҳо

کش از نظم خسرو ذخیره ست بوها