эй аз мижаи ту рахна дар ҷон ҳо

ای از مژه تو رخنه در جان‌ها

Ваии дарди ту кимиёии дармон ҳо

وی درد تو کیمیای درمان‌ها

Бодӣ ки зи кӯии ту ҳаме ояд

بادی که ز کوی تو همی‌آید

намеҷунбад ва май баради зи мо ҷон ҳо

می‌جنبد و می‌برد ز ما جان‌ها

Ту ҷайби кушода дар хиромидан

تو جیب گشاده در خرامیدن

Дасти ҳамаи халқ дар гиребон ҳо

دست همه خلق در گریبان‌ها

Он зистанӣ ки доштӣ бо ман

آن زیستنی که داشتی با من

МеРом агар оядам ба дил зон ҳо

میرم اگر آیدم به دل زان‌ها

Ҷузи меҳри гёи з хок бурноед

جز مهر گیا ز خاک برناید

Ҷое ки занами зи дидаи борон ҳо

جایی که زنم ز دیده باران‌ها

Дар бодияи фироқ ҷон додам

در بادیه فراق جان دادم

Чун ташна ки мард дар биёбон ҳо

چون تشنه که مرد در بیابان‌ها

Хӯни рези зи хусрав , ар меӣ надиҳӣ

خون ریز ز خسرو، ار میی ندهی

Ин кун , агар намекунӣ он ҳо

این کن، اگر نمی‌کنی آن‌ها