Бар онаст ҷонам ки ногуҳ барояд
بر آن است جانم که ناگه برآید
Чу аз баҳри як диданат ме напояд
چو از بهر یک دیدنت می نپاید
Мазан ғамза чун ман з ҳиҷрон бамурдам
مزن غمزه چون من ز هجران بمردم
Ки каси теғ бар куштагони нозмоид
که کس تیغ بر کشتگان نازماید
Азон дида бар хоки пой ту соем
ازان دیده بر خاک پای تو سایم
Ки зангори ашками з роҳат задойад
که زنگار اشکم ز راهت زداید
Дилат дар қабои рост корӣ надонад
دلت در قبا راست کاری نداند
Чу каҷ бошад ойӣнаи рӯи каҷи намояд
چو کج باشد آیینه رو کج نماید
Агар дар вафоҳои ваъдаи бахилӣ
اگر در وفاهای وعده بخیلی
Ҷавонмардии ишқ чандин нишоед
جوانمردی عشق چندین نشاید
Магӯ , хсрўо , « тарки дилбанди худгир »
مگو، خسروا، «ترک دلبند خودگیر»
Дилам бо дигар каси куҷо май кушояд ?
دلم با دگر کس کجا می گشاید؟