Хуши он шаб ки чашмам бар он ноӣ буд

خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود

Мижа ҳар замони ашки полоӣ буд

مژه هر زمان اشک پالای بود

Биё , эй ҷаҳон , бар сар ман бигард

بیا، ای جهان، بر سر من بگرد

Ки ин сари шабии зери он пой буд

که این سر شبی زیر آن پای بود

Танам бар дар дӯсти помоли гашт

تنم بر در دوست پامال گشت

Чаҳ тадбир чун хоки он ҷой буд ?

چه تدبیر چون خاک آن جای بود؟

Шаби дӯши ҳам бад набӯд аз хаёл

شب دوش هم بد نبود از خیال

Агар чаҳ дарозу ғами афзой буд

اگر چه دراز و غم افزای بود

Замиҳои дӯшинаи мастам ҳануз

زمی های دوشینه مستم هنوز

Меӣ каз ду чашми ҷгрзоӣ буд

میی کز دو چشم جگرزای بود

Бигӯям чаҳ хуш дошт вақти маро

بگویم چه خوش داشت وقت مرا

Сурӯдӣ ки аз нолау вой буд

سرودی که از ناله و وای بود

Бикаш зорам , эй ишқ , кон дил намонад

بکش زارم،ای عشق، کان دل نماند

Ки сабри марои корфармоӣ буд

که صبر مرا کارفرمای بود

БиФтоди чандини дили халқи дай

بیفتاد چندین دل خلق دی

Ки шонаи трогисўоФзоӣ буд

که شانه تراگیسوافزای بود

Яке кор зон лаби дареғами мадор

یکی کار زان لب دریغم مدار

Ки то буд хусрави шкрхоӣ буд

که تا بود خسرو شکرخای بود