Тугар хештанро бихоҳӣ намӯд

تو گر خویشتن را بخواهی نمود

Касе сарву гулро нахоҳад ситуд

کسی سرو و گل را نخواهد ستود

Хатат каз лбонт баровард сар

خطت کز لبانت برآورد سر

Баровард аз ҷони ушшоқи дӯд

برآورد از جان عشاق دود

Ба хӯни касони остин бар задӣ

به خون کسان آستین بر زدی

Надонам крои даст хоҳӣ намӯд

ندانم کرا دست خواهی نمود

Ба бозӣ мазан ғамза бар ҷони ман

به بازی مزن غمزه بر جان من

Ки каси теғ бар дӯстони нозмўд

که کس تیغ بر دوستان نازمود

зи ҳиҷрам чаҳ пурсӣ ки ёрб мабод

ز هجرم چه پرسی که یارب مباد

зи сабрам чаҳ гӯям ки ҳаргиз набӯд

ز صبرم چه گویم که هرگز نبود

Вазин ошноӣами дастии мгир

وزین آشناییم دستی مگیر

Ки сайлоби чашмами зи ҷо дар рабӯд

که سیلاب چشمم ز جا در ربود

зи ғами нотавонам , шифоӣ бубахш

ز غم ناتوانم، شفایی ببخش

Азон пас ки ман мурда бошам , чаҳ суд ?

ازان پس که من مرده باشم، چه سود؟

Ту бо онкӣ гуфт касе нашнавӣ

تو با آنکه گفت کسی نشنوی

Вале гуфт хусрав бияёд шунӯд

ولی گفت خسرو بیاید شنود