Бошад он рӯзӣ ки байнами ғмгсори хеш ро

باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

Шодмон ёбам дили умедвори хеш ро

شادمان یابم دل امیدوار خویش را

Шуд ду чашмами зи интизораши чор дар роҳи умед

شد دو چشمم ز انتظارش چار در راه امید

Чори ҷониб вақф кардам ҳар чаҳор хеш ро

چار جانب وقف کردم هر چهار خویش را

Шояд ар бар хоки хспми ҳамчуи гули пари хӯни канор

شاید ار بر خاک خسپم همچو گل پر خون کنار

Каз чунон сарвӣ тиҳӣ кардам канори хеш ро

کز چنان سروی تهی کردم کنار خویش را

Хок май безам ба домон , чун кунам гум карда ам

خاک می بیزم به دامان، چون کنم گم کرده ام

Дар миёни хок дар обдори хеш ро

در میان خاک در آبدار خویش را

Масти гаштӣ чун турои паймона пар дода сети дӯст

مست گشتی چون ترا پیمانه پر داده ست دوست

Хезу бустони соғар ва башикан хумори хеш ро

خیز و بستان ساغر و بشکن خمار خویش را

наменапурсад ,гар ғуборӣ дорад он хокии зи ман

می نپرسد، گر غباری دارد آن خاکی ز من

То ба об дида бинишонам ғубори хеш ро

تا به آب دیده بنشانم غبار خویش را

Дил ки аз ҷаъди ту бдхў шуд намегирад қарор

دل که از جعد تو بدخو شد نمی گیرد قرار

Соъатӣ бифирист ҷаъди ҳамчуи мори хеш ро

ساعتی بفرست جعد همچو مار خویش را