Шабии он писари дили ман ситад , агар ин тараф гузарӣ кунад

شبی آن پسر دل من ستد، اگر این طرف گذری کند

Чу нигаҳ кунад ғаму дарди ман , ба дили охираш асарӣ кунад

چو نگه کند غم و درد من، به دل آخرش اثری کند

Дилу ҷони фидои нигоҳ ӯ , чу барои куштан чун манӣ

دل و جان فدای نگاه او، چو برای کشتن چون منی

Нигарад ба сӯии ману сухан ба киришма бо дгарӣ кунад

نگرد به سوی من و سخن به کرشمه با دگری کند

Сухан вайасту сиришки ман , чу кунам назора рӯй ӯ

سخن وی است و سرشک من، چو کنم نظاره روی او

Ки ба ком ӯ шукрӣ наад , ба даҳони ман ҷгарӣ кунад

که به کام او شکری نهد، به دهان من جگری کند

зи сами саманди ту хоки раҳ ки зи дарди дил ба броФгнм

ز سم سمند تو خاک ره که ز درد دل به برافگنم

Ба аз он муфарраҳ ва он даво ки даво на дард сиррӣ кунад

به از آن مفرح و آن دوا که دوا نه درد سری کند

Нигаҳӣ ба хусрави хастаи дил , суханӣ кунад ки расм ба ту

نگهی به خسرو خسته دل، سخنی کند که رسم به تو

Машну , дило , ту ҳадис ӯ ки баҳона бо дгарӣ кунад

مشنو، دلا، تو حدیث او که بهانه با دگری کند