Аз ашки ман ба Кувайти ҷузи сурх гул наравед

از اشک من به کویت جز سرخ گل نروید

Зон гул ки бӯят ояд , мерад касе ки бӯед

زان گل که بویت آید، میرد کسی که بوید

Ҷое ки аз лаби ту борони бӯсаи борад

جایی که از لب تو باران بوسه بارد

Дили ғунчаи ғунчаи хезад , ҷони хӯшаи хӯшаи равед

دل غنچه غنچه خیزد، جان خوشه خوشه روید

Чашмам ки хӯрд хӯнам , аз бас ки хӯн гирифташ

چشمم که خورد خونم، از بس که خون گرفتش

Худ рехти хӯни худро беонкӣ кас наҷуед

خود ریخت خون خود را بی آنکه کس نجوید

Ҷонами фидоаш , чун ӯ худро ба хашм созад

جانم فداش، چون او خود را به خشم سازد

Бо ҷумла дар ҳикоят бо ман сухан нагӯяд

با جمله در حکایت با من سخن نگوید

Зини ғам ки аз ҷудои хусрав ба сина дорад

زین غم که از جدایی خسرو به سینه دارد

Шояд ки бар тан ӯ ҳар мӯӣ ӯ бмўид

شاید که بر تن او هر موی او بموید