Биёи соқӣ ва май дар даҳ ки гул дар бӯстон омад

بیا ساقی و می در ده که گل در بوستان آمد

Зҷоми лолаи булбули масти гашт ва дар фиғон омад

زجام لاله بلبل مست گشت و در فغان آمد

Шаробӣ хӯрд ғунча аз ҳавои абр дар парда

شرابی خورد غنچه از هوای ابر در پرده

Сабои ногуҳ лабаш бӯседу бӯяш дар даҳон омад

صبا ناگه لبش بوسید و بویش در دهان آمد

Миёни ғунчау гул аз паии зар буд ашколӣ

میان غنچه و گل از پی زر بود اشکالی

Кушоди он уқдаи мушкил , сабо чун дар миён омад

گشاد آن عقده مشکل، صبا چون در میان آمد

Нафир булбулон нагузошт хӯрдани чашми наргис ро

نفیر بلبلان نگذاشت خوردن چشم نرگس را

Шабигар хоби андари дидаи он нотавон омад

شبی گر خواب اندر دیده آن ناتوان آمد

Агар чаҳ сарвро бодии сет дар сари ҳам ба пеши гул

اگر چه سرو را بادی ست در سر هم به پیش گل

Қиёмӣ мекунад козодгиро ин нишон омад

قیامی می کند کآزادگی را این نشان آمد

Агар чаҳ бӯстон бар рӯи замонӣ хуб шуд аз гул

اگر چه بوستان بر رو زمانی خوب شد از گل

Ба рӯй хуш ба рӯй хеши охир чун тавон омад

به روی خوش به روی خویش آخر چون توان آمد

Ало , эй моҳи харгоҳӣ ки монадӣ дар пас парда

الا، ای ماه خرگاهی که ماندی در پس پرده

Буруни ой ва тамошо кун ки гул дар бӯстон омад

برون آی و تماشا کن که گل در بوستان آمد

Гулистонии сети хоки остонат аз рухи хубон

گلستانی ست خاک آستانت از رخ خوبان

Ки мурғи он гулистони хусрави сҳролбёни мад

که مرغ آن گلستان خسرو سحرالبیان مد