эй бе ту гулҳои чамани шаста ба хӯни рухсорҳо

ای بی تو گلهای چمن شسته به خون رخسارها

Хораст бе рухсори ту дар дидаи гулзорҳо

خار است بی رخسار تو در دیده گلزارها

Шуд пӯстам бар устихон чун чанги хушк ва аз фиғон

شد پوستم بر استخوان چون چنگ خشک و از فغان

Рагҳо нигар инак бар он афтода ҳамчун торҳо

رگها نگر اینک بر آن افتاده همچون تارها

То офтоб ва рӯй маи диданди он зулфи сияҳ

تا آفتاب و روی مه دیدند آن زلف سیه

Дар кӯй ӯ рӯи ҳамчу ки мондаи сет бар деворҳо

در کوی او رو همچو که مانده ست بر دیوارها

Ҳар гуҳ ки чавгон бозад ӯ , бозам ба роҳаши сар чу гӯ

هر گه که چوگان بازد او، بازم به راهش سر چو گو

Оре , маро дар ишқ ӯ бошад азин сари корҳо

آری، مرا در عشق او باشد ازین سر کارها

То чанд чашми пари занам дар ишқи хӯни боРоми зи ғам

تا چند چشم پر زنم در عشق خون بارم ز غم

Оре , ки аз ғам шастаам ман дасти азин хӯни борҳо

آری، که از غم شسته ام من دست ازین خون بارها

Пайкон ки будӣ дар дарун бо тир худ кардӣ бурун

پیکان که بودی در درون با تیر خود کردی برون

Хурсандӣе дорам кунун дарро бидон зангорҳо

خرسندییی دارم کنون در را بدان زنگارها

Аз дидаи ашки ман равон , он сарви дилҷӯии касон

از دیده اشک من روان، آن سرو دلجوی کسان

Хусрав чу булбул дар фиғон ӯ ҳамнишин бо хорҳо

خسرو چو بلبل در فغان او همنشین با خارها