Он масти нози ҷони ҷаҳон ки ме равад

آن مست ناز جان جهان که می رود

Ваон гул ба дасти сарви равон ки ме равад

وان گل به دست سرو روان که می رود

Бингар ки бо дилӣ ки кашонеи ҳамеи барад

بنگر که با دلی که کشانی همی برد

То баҳри хотири нигарон ки ме равад

تا بهر خاطر نگران که می رود

Зини сӯии мнгрид ки кушта аз он кист ?

زین سوی منگرید که کشته از آن کیست؟

Зон сӯ нигаҳ кунед ки ҷон ки ме равад

زان سو نگه کنید که جان که می رود

Ҷоно , дилами мубин ки чу човуш дар фиғонаст

جانا، دلم مبین که چو چاوش در فغانست

Ин байн ки дар рикобу Аннан ки ме равад

این بین که در رکاب و عنان که می رود

Даии ҷони ҳамеи супурдам ва ӯ буд бар серум

دی جان همی سپردم و او بود بر سرم

Имрӯзи ёди тоҷи сарон ки ме равад

امروز یاد تاج سران که می رود

Аз хоби ҷустае ки маро бӯса зад касе

از خواب جسته ای که مرا بوسه زد کسی

Борӣ на ҷоизаст гумон ки ме равад

باری نه جایز است گمان که می رود

Давр аз даҳони ман лаби тести онк шукр аст

دور از دهان من لب تست آنک شکر است

Бингар ки ин шукр ба даҳон ки ме равад

بنگر که این شکر به دهان که می رود

Гуфтӣ ки бандаи шӯ , бикунами ман ҳазор шукр

گفتی که بنده شو، بکنم من هزار شکر

Донам ки ин сухан ба забон ки ме равад

دانم که این سخن به زبان که می رود

Гуфтӣ ки ман ҷафо накунам , гар наме кунӣ

گفتی که من جفا نکنم، گر نمی کنی

Ҳар рӯзи пеши шоҳи фиғон ки ме равад

هر روز پیش شاه فغان که می رود

Хусрав ки мекашад зи ту доман , ба ҳайратам

خسرو که می کشد ز تو دامن، به حیرتم

Каз баҳри зистан ба амон ки ме равад

کز بهر زیستن به امان که می رود