Бабори бодаи равшан ки субҳ рӯй намӯд

ببار باده روشن که صبح روی نمود

Ки дар чунин нафасӣ бешароб натавон буд

که در چنین نفسی بی‌شراب نتوان بود

Шароб дар диламу тавбаи ҳам , куҷост қадаҳ ?

شراب در دلم و توبه هم، کجاست قدح؟

Ки дил башуем аз он тавба шароб олуд

که دل بشویم از آن توبه شراب‌آلود

Гирифт шуълаи шавқам ба зери диҷла май

گرفت شعله شوقم به زیر دجله می

Ки дил тамом бисӯзад , гараш нарезӣ зуд

که دل تمام بسوزد، گرش نریزی زود

Куҷо зем ман мискин ки ҷонаст вом нигор

کجا زیم من مسکین که جانست وام نگار

Фироқи тундтар аз воми дори нохушнӯд

فراق تندتر از وام‌دار ناخشنود

Алоҷ хеш макун зойеъ , эй табиб , ӣнҷо

علاج خویش مکن ضایع، ای طبیب، اینجا

Ки бар ҷароҳати ошиқ , даво надорад суд

که بر جراحت عاشق، دوا ندارد سود

Ба панд боз ниёем ки зӯри панҷаи ишқ

به پند باز نیایم که زور پنجه عشق

Аннани сабру саломати зи дасти ман брбўд

عنان صبر و سلامت ز دست من بربود

Гумон мабар ки яке чун фироқи дӯст буд

گمان مبر که یکی چون فراق دوست بُوَد

Агар ҳазор ҷафо ояд аз сипеҳри кабӯд

اگر هزار جفا آید از سپهر کبود

Дареғ бошад бар нокасе чу ман ишқат

دریغ باشد بر ناکسی چو من عشقت

Ки бар слоиаҳи заррин дрмнаҳ натавон суд

که بر صلایه زرین درمنه نتوان سود

Лақои ёр ки таскини дӯзахи дили мост

لقای یار که تسکین دوزخ دل ماست

Ҳадиси боғ халиласту оташи намруд

حدیث باغ خلیل است و آتش نمرود

зи тиби ишқи ман , эй кати ҳасад ҳаме ояд

ز طب عشق من، ای کت حسد همی‌آید

Биё ки бинии хокистар онкӣ дидӣ авд

بیا که بینی خاکستر آنکه دیدی عود

Азон сиёҳ шавад ҳар намози шоми ҷаҳон

ازآن سیاه شود هر نماز شام جهان

Каз оташи дил хусрав равад ба гардуни дӯд

کز آتش دل خسرو رود به گردون دود