Ҷаҳон ба хобу шабии чашм ман наёсоед

جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید

Чу дил ба ҷой набошад , чигуна хоб ояд ?

چو دل به جای نباشد، چگونه خواب آید؟

Ғуломи наргиси номеҳрбони ёри худам

غلام نرگس نامهربان یار خودم

Ки кушта бинад ва бахшоишӣ нафармоед

که کشته بیند و بخشایشی نفرماید

Чу моя ҳаст закотӣ бидиҳ гадоён ро

چو مایه هست زکاتی بده گدایان را

Ки молу ҳасану ҷавонӣ ба кас наме ояд

که مال و حسن و جوانی به کس نمی‌آید

Касе ки дар дили шаби хоб беғамӣ карда сет

کسی که در دل شب خواب بی غمی کرده است

Бар оби дидаи бечорагони нбхшоид

بر آب دیده بیچارگان نبخشاید

Ҳалоки ман агар аз даст ӯст , эй зоҳид

هلاک من اگر از دست اوست، ای زاهد

Ту ҷамъ бош ки умр аз дуои ниФзоид

تو جمع باش که عمر از دعا نیفزاید

Чаҳ кам шавад зтў , эй бе вафои сангини дил

چه کم شود زتو، ای بی وفای سنگین دل

Ба як назора ки дармонда Эй биёсоед

به یک نظاره که درمانده ای بیاساید

Дилами мшоҳди соқӣ ва рӯй дар миҳроб

دلم مشاهد ساقی و روی در محراب

Биор май ки зи тазвир ҳеҷ накушояд

بیار می که ز تزویر هیچ نگشاید

з ман мапурс , дило ,гар ту тавба май шиканӣ

ز من مپرس، دلا، گر تو توبه می شکنی

Ки масту ошиқу девонаро ҳамин шояд

که مست و عاشق و دیوانه را همین شاید

Ба зиндагӣ нарасад чун ба соидати хусрав

به زندگی نرسد چون به ساعدت خسرو

Бикаш , магар ки ба хӯни дасти ту бёлоид

بکش، مگر که به خون دست تو بیالاید