Гузашти маҷлиси айш ва хумор ме наравад

گذشت مجلس عیش و خمار می نرود

Бимонад дар дилам , ин ёдгор ме наравад

بماند در دلم، این یادگار می نرود

Шабӣ хароб шудам , неи з май , зи соқии хеш

شبی خراب شدم، نی ز می، ز ساقی خویش

Бирафт он шаб ва аз сар хумор ме наравад

برفت آن شب و از سر خمار می نرود

Чаҳ вақт буд ки омад ки ҳеҷам аз хотир

چه وقت بود که آمد که هیچم از خاطر

Тариқ омадан он савор ме наравад

طریق آمدن آن سوار می نرود

Чаро намардум дар зери пои гулгунаш

چرا نمردم در زیر پای گلگونش

Ҳануз аз дилами ин хорхор ме наравад

هنوز از دلم این خارخار می نرود

Ҳамон замон ки бурун шуд , рақибро гуфтам

همان زمان که برون شد، رقیب را گفتم

Ки рафтанӣ дигараст , он нигор ме наравад

که رفتنی دگر است، آن نگار می نرود

Ҷафои соқии моро хабар ки берун рафт

جفای ساقی ما را خبر که بیرون رفت

Ки каси зи маҷлиси мо ҳӯшёр ме наравад

که کس ز مجلس ما هوشیار می نرود

Чунин баҳорӣ ва ман ҳам ба буи ӯ , чаҳ кунам

چنین بهاری و من هم به بوی او، چه کنم

Ки ин ҳаваси зи насим баҳор ме наравад

که این هوس ز نسیم بهار می نرود

зи гӯши хусрави он захми чанг ва ноӣ бирафт

ز گوش خسرو آن زخم چنگ و نای برفت

Дилии зи синаи фиғонҳои зор ме наравад

دلی ز سینه فغانهای زار می نرود