Ҳамеша аз намакати шӯр дар ҷигар бошад

همیشه از نمکت شور در جگر باشد

Хушам ки доғи ту ҳар рӯзи тоза тар бошад

خوشم که داغ تو هر روز تازه تر باشد

Шаҳиди ишқ ки олӯда шуд ба хӯни кафанаш

شهید عشق که آلوده شد به خون کفنش

Дар офтоби қиёмат ҳануз тар бошад

در آفتاب قیامت هنوز تر باشد

Дил аз насими ту сад ҷо дарид ва чун надард

دل از نسیم تو صد جا درید و چون ندرد

Ҳиҷоби ғунчаи зи бодӣ ки парда дар бошад

حجاب غنچه ز بادی که پرده در باشد

Ҳама шабам равад аз дидаи хӯн ва чун наравад

همه شبم رود از دیده خون و چون نرود

Касе ки ғамзаи хубонаш дар ҷигар бошад

کسی که غمزه خوبانش در جگر باشد

Бимираму зи ту пурсиш тамаъ надорам , аз онк

بمیرم و ز تو پرسش طمع ندارم، از آنک

Каҷот бар сари бечорагон гузар бошад

کجات بر سر بیچارگان گذر باشد

Кунамгар аз ту фаромӯш , хок бар сари ман

کنم گر از تو فراموش، خاک بر سر من

Ба зери хок ки хиштам ба зер сар бошад

به زیر خاک که خشتم به زیر سر باشد

МеЭй танги зи анбӯҳии гирифторон

میای تنگ ز انبوهی گرفتاران

Ки бемагас набӯд ҳар куҷо шукр бошад

که بی مگس نبود هر کجا شکر باشد

зи ту ба заҳри гиёҳ фироқ хурсандам

ز تو به زهر گیاه فراق خرسندم

Дарахт васл ндонем каш чаҳ бар бошад ?

درخت وصل ندانیم کش چه بر باشد؟

Ҳамеша хусрави бедору бахташи андари хоб

همیشه خسرو بیدار و بختش اندر خواب

Чаҳ бошад , ар шаби моро гуҳӣ саҳар бошад

چه باشد، ار شب ما را گهی سحر باشد