Меҳрӣ ки буд бо миннат , он гўиё набӯд

مهری که بود با منت، آن گوییا نبود

Он пурсиши замон ба замон гўиё набӯд

آن پرسش زمان به زمان گوییا نبود

Номам ки бардаеу нишонам ки дода Эй

نامم که برده ای و نشانم که داده ای

Зон рӯзгори ному нишон гўиё набӯд

زان روزگار نام و نشان گوییا نبود

Дар гулшанӣ ки бо гул ва мл бӯдаем хуш

در گلشنی که با گل و مل بوده ایم خوش

Омад хазону бӯе азон гўиё набӯд

آمد خزان و بویی ازان گوییا نبود

Аввал ки дидамат зи сияҳи рӯеи он нафас

اول که دیدمت ز سیه رویی آن نفس

Гўиё нишастам дилу ҷон гўиё набӯд

گوییا نشستم دل و جان گوییا نبود

Ёдӣ макун ба мардумӣ аз банда , пеш азон

یادی مکن به مردمی از بنده، پیش ازان

Гӯйанд мардумон ки фалон гўиё набӯд

گویند مردمان که فلان گوییا نبود

Дай ногаҳонаш дидам ва рафтам ки бингарам

دی ناگهانش دیدم و رفتم که بنگرم

Дар пеши дидаи нигарон гўиё набӯд

در پیش دیده نگران گوییا نبود

Сад қисса дошт хусрави мискини зи дарди хеш

صد قصه داشت خسرو مسکین ز درد خویش

Чун пеш ӯ расед забон гўиё набӯд

چون پیش او رسید زبان گوییا نبود