ё раб , ин моием аз он ҷону ҷаҳони афтодаи давр

یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

Сояи вор аз офтобии ногаҳони афтодаи давр

سایه وار از آفتابی ناگهان افتاده دور

Чун кунам , ёрон , ки ман бемораму мураккаби заъиф

چون کنم، یاران، که من بیمارم و مرکب ضعیف

Ҷон ба лаби наздику роҳӣ дар миёни афтодаи давр

جان به لب نزدیک و راهی در میان افتاده دور

Бенаво чун булбулам , бебарг чун шохи рузон

بینوا چون بلبلم، بی برگ چون شاخ رزان

Каз ҷамоли гул буд , дар меҳри ҷони афтодаи давр

کز جمال گل بود، در مهر جان افتاده دور

Ончунон кондохти чашми бади марои давр аз рахт

آنچنان کانداخت چشم بد مرا دور از رخت

Боди чашми бади зи рӯяти ончунон афтодаи давр

باد چشم بد ز رویت آنچنان افتاده دور

Даврӣ аз кӯии ту саргардони ҳамаи шаб то ба рӯз

دوری از کوی تو سرگردان همه شب تا به روز

Дар фиғони гӯйӣ сегӣам зи остони афтодаи давр

در فغان گویی سگی ام ز آستان افتاده دور

Дар хаёли абрӯят танҳо ва бекас , солҳост

در خیال ابرویت تنها و بی کس، سالهاست

Шаста дар хокам чу тирӣ аз камони афтодаи давр

شسته در خاکم چو تیری از کمان افتاده دور

Ёд кун аз чун манӣ , эй дӯст ,гар бо чун туе

یاد کن از چون منی، ای دوست، گر با چون تویی

Ончунон наздик буд ин дами чунон афтодаи давр

آنچنان نزدیک بود این دم چنان افتاده دور

Гуфтае , ту кистӣ ? мондаи дарин кӯи ин чунин

گفته ای، تو کیستی؟ مانده درین کو این چنین

Бедилии саргаштае аз хону мони афтодаи давр

بیدلی سرگشته ای از خان و مان افتاده دور

Дай хаёлат гуфт , хусрав , ҳол танҳоӣат чист ?

دی خیالت گفت، خسرو، حال تنهاییت چیست؟

Чист ҳамчун ҳоли танҳои зи ҷони афтодаи давр ?

چیست همچون حال تنهایی ز جان افتاده دور؟