Бози бурқаъ бар рух чун моҳ барбастӣ ниқоб

باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

Гўиё дар зер абрӣ рафт ногуҳи офтоб

گوییا در زیر ابری رفت ناگه آفتاب

Ҳамчуи лола доғ дорам бар дил аз ҳиҷрони ту

همچو لاله داغ دارم بر دل از هجران تو

Шуд шукр бар оташи ишқати маро , эй ҷон , кабоб

شد شکر بر آتش عشقت مرا، ای جان، کباب

Ҳасратами зин қисса меояд ки ман лаб ташна ам

حسرتم زین قصه می آید که من لب تشنه ام

Бемуҳобо аз чаҳ май бӯсади кафи пояти рикоб ?

بی محابا از چه می بوسد کف پایت رکاب؟

Тарки ман то баҳр рафтани бастае охири миён

ترک من تا بهر رفتن بسته ای آخر میان

Дар канорами сайли дидаи хӯн ҳаме ронад чу об

در کنارم سیل دیده خون همی راند چو آب

Як хаданг аз таркишат баркаш зи баҳри ҷони ман

یک خدنگ از ترکشت برکش ز بهر جان من

Новак аз мижгон чаҳ ҳоҷати баҳри қатлам бе ҳисоб

ناوک از مژگان چه حاجت بهر قتلم بی حساب

Ҳамчуи ғунчаи таҳ ба таҳ хӯн шуд дили ман , эй табиб

همچو غنچه ته به ته خون شد دل من، ای طبیب

Шарбатӣ фармо азон лаб ,гар ҳамеи ҷӯии савоб

شربتی فرما ازان لب، گر همی جویی صواب

эй ҷудои афтода , аз мо , мо ба ту пайваста ем

ای جدا افتاده، از ما، ما به تو پیوسته ایم

То ба ту пайваста хусрав карда аз ғайри иҷтиноб

تا به تو پیوسته خسرو کرده از غیر اجتناب