Партави хуршеди байни тобанда аз рӯй қамар

پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

Шод бош , эй равшанӣ рӯй некӯии қамар

شاد باش، ای روشنی روی نیکوی قمر

Рост чун моҳи навами коҳидаҳу зор ва назор

راست چون ماه نوم کاهیده و زار و نزار

Каз пас моҳӣ буд як рӯзи паҳлавии қамар

کز پس ماهی بود یک روز پهلوی قمر

Ҳар шабӣ то субҳи бедорам ба бозии хаёл

هر شبی تا صبح بیدارم به بازی خیال

Сар ба рӯй хок мондам , чашм бар рӯй қамар

سر به روی خاک ماندم، چشم بر روی قمر

эй дил , ар хоҳӣ ки ҳалвоеи хурӣ аз иди васл

ای دل، ار خواهی که حلوایی خوری از عید وصل

Ман ҳалолат май намоям , онгаҳ абрӯии қамар

من حلالت می نمایم، آنگه ابروی قمر

Моҳи ман чоҳи занхдон ту шуд аз хуии пари об

ماه من چاه زنخدان تو شد از خوی پر آب

Пок кун каз вай дар об афганда гӯии қамар

پاک کن کز وی در آب افگنده گوی قمر

Некӯон хок тавонад , эй моҳ , дар ту кӣ расанд ?

نیکوان خاک تواند، ای ماه، در تو کی رسند؟

Кӣ расад хокӣ ки андозад касе сӯии қамар ?

کی رسد خاکی که اندازد کسی سوی قمر؟

Гашт пинҳон мекунӣу манъи хусрав биҳдаҳ аст

گشت پنهان می کنی و منع خسرو بیهده است

Зонка шабгардӣ нахоҳад рафтан аз хуии қамар

زانکه شبگردی نخواهد رفتن از خوی قمر