Зод чун аз субҳи равшани офтоб

زاد چون از صبح روشن آفتاب

Соқии хуршеди рӯ дар даҳ шароб

ساقی خورشید رو در ده شراب

Лаъл надиҳӣ он арақ дар даҳ ки чун

لعل ندهی آن عرق در ده که چون

Гули براردи ҳам гули сет ва ҳам гулоб

گل برآرد هم گل ست و هم گلاب

Хуррами он кӯ ғарқ мебошад мудом

خرم آن کو غرق می باشد مدام

Чун хаёли дӯст дар майҳои ноб

چون خیال دوست در می های ناب

Ошиқӣ бо порсоеи ҳам хуш аст

عاشقی با پارسایی هم خوش است

Ҳамчунон коФтоди миёни бодаи об

همچنان کافتاد میان باده آب

Ҳаст моро нозанинӣ май параст

هست ما را نازنینی می پرست

Кӯи гуҳам бирён кунад гоҳе кабоб

کو گهم بریان کند گاهی کباب

Ним шаби комади маро бедор кард

نیم شب کامد مرا بیدار کرد

Ман ҳамон давлат ҳаме дидам ба хоб

من همان دولت همی دیدم به خواب

Бихўдӣ зад роҳам аз не то ба субҳ

بیخودی زد راهم از نی تا به صبح

Хонаи холӣ буд ва ӯ масту хароб

خانه خالی بود و او مست و خراب

Охири шаби субҳро кардам ғалат

آخر شب صبح را کردم غلط

Зонка ҳам рӯйиши бад ва ҳам моҳтоб

زانکه هم رویش بد و هم ماهتاب

Зулф бар кафи шаби ҳамеи пиндоштам

زلف بر کف شب همی پنداشتم

Каз биногвашаши баромади офтоб

کز بناگوشش برآمد آفتاب

Хост аз хоб ва шаробам дод ва гуфт

خاست از خواب و شرابم داد و گفت

Нӯш кун бар подшоҳи комёб

نوش کن بر پادشاه کامیاب

Шоҳи қутби аддӣн , калиди ҳафт малик

شاه قطب الدین، کلید هفت ملک

Каз дараш дорад ҷаҳонии фатҳи боб

کز درش دارد جهانی فتح باب