Фузун шуд ишқи ҷонони рӯз то рӯз

فزون شد عشق جانان روز تا روز

Куҷои зини пас шаби моу куҷои рӯз

کجا زین پس شب ما و کجا روز

з беҳӯшӣ надонам рӯзу шаб ро

ز بیهوشی ندانم روز و شب را

Шабами гӯйӣ яке гашта сет бо рӯз

شبم گویی یکی گشته ست با روز

Диласт ин , ҳеҷ пайдо нест , бо хӯн

دل است این، هیچ پیدا نیست، با خون

Шабаст ин , ҳеҷ пайдо нест , ё рӯз ?

شب است این، هیچ پیدا نیست، یا روز؟

Чаҳ хуфтӣ ? хез , эй мурғи саҳари хез

چه خفتی؟ خیز، ای مرغ سحر خیز

Турои рӯзии ҳаме бояд , марои рӯз

ترا روزی همی باید، مرا روز

Магӯ , ҷоно , ки рӯзӣ бар ту оем

مگو، جانا، که روزی بر تو آیم

Надорад чун шаби андӯҳи мо рӯз

ندارد چون شب اندوه ما روز

Ту хуши хуфта ба хоби ноз то субҳ

تو خوش خفته به خواب ناز تا صبح

Марои бедор бояд буд то рӯз

مرا بیدار باید بود تا روز

Чаҳ айшаст ин ки хусравро ба ҳиҷрат

چه عیش است این که خسرو را به هجرت

Шавад ҳар шаб ба зорӣу дуои рӯз

شود هر شب به زاری و دعا روز