Таъолии аллоҳ , чаҳ давлати доштами дӯш

تعالی الله، چه دولت داشتم دوش

Ки буд он бахти бедорам дар оғӯш

که بود آن بخت بیدارم در آغوش

Чу дар гирди сари худ гаштанам дод

چو در گرد سر خود گشتنم داد

зи шодии пой худ кардам фаромӯш

ز شادی پای خود کردم فراموش

Дарон чашмӣ ки неи хуфта на бедор

دران چشمی که نی خفته نه بیدار

На биҳш будам аз бӯдан на бо ҳуш

نه بیهش بودم از بودن نه با هوش

Хуши он ҳолат ки гоҳи гуфтани роз

خوش آن حالت که گاه گفتن راز

Даҳонам буд наздики биногваш

دهانم بود نزدیک بناگوش

Чаҳ савдо май пазӣ , эй ҷони ширин ?

چه سودا می پزی، ای جان شیرین؟

Магаси хуфта чаҳ бинад шарбати нӯш ?

مگس خفته چه بیند شربت نوش؟

Ду се бор , эй хаёли ёр , бо ман

دو سه بار، ای خیال یار، با من

Бигӯ хобӣ ки дидстми шаби дӯш

بگو خوابی که دیدستم شب دوش

Сияҳи пӯшидаи рухсораш кунун , чашм !

سیه پوشیده رخسارش کنون، چشم!

Зем ман ҳам ба ҳақи он сияҳи пӯш

زیم من هم به حق آن سیه پوش

Чаҳ гӯям ҳоли худ бо кас ки қассоб

چه گویم حال خود با کس که قصاب

Ба қасд гарданаст ва гашта хомӯш

به قصد گردن است و گشته خاموش

Фиғон хусраваст аз сӯзиши дил

فغان خسروست از سوزش دل

Бинолад дег чун зотш кунад ҷӯш

بنالد دیگ چون زآتش کند جوش