Пеши чашм худ магӯ ,гар бо ту гӯям сӯзи хеш

پیش چشم خود مگو، گر با تو گویم سوز خویش

Зонка май донеи мизоҷи ғамзаи кинтуз хеш

زانکه می دانی مزاج غمزه کین توز خویش

Ғамзаро гӯйӣ чу шоҳони зан ки на мардонагӣаст

غمزه را گویی چو شاهان زن که نه مردانگیست

Бар гадоён озмудани ханҷари фирӯзи хеш

بر گدایان آزمودن خنجر فیروز خویش

Ман чу гирдами кушта , гуҳ гоҳе бигардоне ба зулф

من چو گردم کشته، گه گاهی بگردانی به زلف

Ҷони ман гирди сари он новаки дили дузи хеш

جان من گرد سر آن ناوک دل دوز خویش

Ҳамраҳ ҷон кардам аз ҷавлонати гардӣ то кунам

همره جان کردم از جولانت گردی تا کنم

Тӯшаи фардои ҳашари ин неъмати имрӯзи хеш

توشه فردای حشر این نعمت امروز خویش

Хок шуд ҷонҳо ба раҳ , мапаснд аз баҳри худо

خاک شد جانها به ره، مپسند از بهر خدا

Ин ғубори ғам бар он рӯй ҷаҳони афрӯзи хеш

این غبار غم بر آن روی جهان افروز خویش

Ҳар шабии пеши чароғии сӯз худ гӯям , аз онк

هر شبی پیش چراغی سوز خود گویم، از آنک

Сӯхта бо сӯхта берун фишонд сӯзи хеш

سوخته با سوخته بیرون فشاند سوز خویش

Дар дилам боз омад ӯ , ёрӣ кун , эй хӯни ҷигар

در دلم باز آمد او، یاری کن، ای خون جگر

То бгрими сайри ман бар рӯзгору рӯзи хеш

تا بگریم سیر من بر روزگار و روز خویش

Бандаи хусрав бар рух аз хӯни ҳарф бесабрӣ навишт

بنده خسرو بر رخ از خون حرف بی صبری نوشت

То кунад таълими расвоӣ ба сбромўзи хеш

تا کند تعلیم رسوایی به صبرآموز خویش