Гар на ман девонаи гаштами зини дили бадноми хеш

گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

Баҳр чаҳ гӯям сабоу мурғро пайғоми хеш

بهر چه گویم صبا و مرغ را پیغام خویش

Чун дар ояд шом , оташ дар дилам гирад зи ҳиҷр

چون در آید شام، آتش در دلم گیرد ز هجر

Хуш чароғӣ мефурӯзам ҳар шаби андари шоми хеш

خوش چراغی می فروزم هر شب اندر شام خویش

Рафт хобами ногаҳон , чанд аз хаёли мӯии ту

رفت خوابم ناگهان، چند از خیال موی تو

Силсилаи бандам ба пои ҷон бе ороми хеш

سلسله بندم به پای جان بی آرام خویش

Нест чун бахти висолами баҳри сабр аз хӯни дил

نیست چون بخت وصالم بهر صبر از خون دل

Ҳар дамии як ҷо нивисам номи ту бо номи хеш

هر دمی یک جا نویسم نام تو با نام خویش

Сад сумуми фитнаи зи оҳи халқи сӯят май вазад

صد سموم فتنه ز آه خلق سویت می وزد

Рӯй пинҳон кун , бибахшо бар рухи глФоми хеш

روی پنهان کن، ببخشا بر رخ گلفام خویش

Кист хусрав то лаби худ ранҷаи дорӣ дар ҷафоаш ?

کیست خسرو تا لب خود رنجه داری در جفاش؟

Ин чунин ҳам ҷобаи ҷо зойеъ макун дашноми хеш

این چنین هم جابه جا ضایع مکن دشنام خویش