Солҳо хӯн хӯрдаам аз бахт бе сомони хеш

سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

То замонӣ дидаам рӯй хуши ҷонони хеш

تا زمانی دیده ام روی خوش جانان خویش

Аз хаёл ӯ чаҳ нолам ? рафт чу корами зи даст

از خیال او چه نالم؟ رفت چو کارم ز دست

Ман ба хӯни хеши прўрдми балои ҷони хеш

من به خون خویش پروردم بلای جان خویش

Бас ки худро гум кунам шабҳо ба гирди кӯии ту

بس که خود را گم کنم شبها به گرد کوی تو

Раҳ наёбам бози сӯии хонаи вайрони хеш

ره نیابم باز سوی خانه ویران خویش

Музди дандонам бар он дардам ки хезади бас буд

مزد دندانم بر آن دردم که خیزد بس بود

Бе ту чун ангушт ҳасрат хоем аз дандони хеш

بی تو چون انگشت حسرت خایم از دندان خویش

Гар кашандами баҳр ӯ пеш ва ба ман оташ зананд

گر کشندم بهر او پیش و به من آتش زنند

То ҳамеи сӯзам , ҳамеи байнами рухи султони хеш

تا همی سوزم، همی بینم رخ سلطان خویش

Шаҳсавори ошиқонро дар раҳати сар хок шуд

شهسوار عاشقان را در رهت سر خاک شد

Ту куҷои дории сари девонаи икрони хеш ?

تو کجا داری سر دیوانه یکران خویش؟

Май кашами хок дарат дар чашм ва кушта ме шавам

می کشم خاک درت در چشم و کشته می شوم

Чанд хуноба хӯрам зини дидаи гирёни хеш

چند خونابه خورم زین دیده گریان خویش

Аз ҷафои тести хӯни андари дили хусрави мудом

از جفای تست خون اندر دل خسرو مدام

Аз вафо набӯд ки бошам дар паии сомони хеш

از وفا نبود که باشم در پی سامان خویش