эй ҷафо омӯхта , аз ғамзаи бдхўии хеш

ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

Некуии номавзии охир аз рухи некӯии хеш

نیکویی ناموزی آخر از رخ نیکوی خویش

Май рӯм дар роҳи бедоду ҷафо аз хуии бад

می روم در راه بیداد و جفا از خوی بد

Бад набошадгар дамии бози истӣ аз хуии хеш

بد نباشد گر دمی باز ایستی از خوی خویش

Чун танам аз нотавонӣ мӯӣ шуд бе ҳеҷ фарқ

چون تنم از ناتوانی موی شد بی هیچ فرق

Фарқ кунгар май туоне аз танам то мӯии хеш

فرق کن گر می توانی از تنم تا موی خویش

Чун ба паҳлавии худам дар ранҷу баси тарсам ки пеш

چون به پهلوی خودم در رنج و بس ترسم که پیش

Хештанро ҳам бубинами баъди азин паҳлавии хеш

خویشتن را هم ببینم بعد ازین پهلوی خویش

Рӯй ман аз ашку рӯят аз сафо ойӣна шуд

روی من از اشک و رویت از صفا آیینه شد

Рӯй худ дар рӯй ман байн , рӯй ман дар рӯй хеш

روی خود در روی من بین، روی من در روی خویش

Як дам , эй ойӣнаи ҷон , рӯи намо то ҷо кунам

یک دم، ای آیینه جان، رو نما تا جا کنم

Бар сари дасти худат ё бар сари зонуии хеш

بر سر دست خودت یا بر سر زانوی خویش

Чашм бошад зери абрӯ , вар ту бошӣ чашми ман

چشم باشد زیر ابرو، ور تو باشی چشم من

Аз азизии шонмти болотар аз абрӯии хеш

از عزیزی شانمت بالاتر از ابروی خویش

Аз нзории он чунон гаштам ки гар ме бингарам

از نزاری آن چنان گشتم که گر می بنگرم

наме тавонам дидан аз як сӯии дигари сӯии хеш

می توانم دیدن از یک سوی دیگر سوی خویش

Як шабӣ дуздида мехоҳам ки оем сӯии ту

یک شبی دزدیده می خواهم که آیم سوی تو

Ки шафиъ афв бошӣ бар сегон кӯии хеш

که شفیع عفو باشی بر سگان کوی خویش

Гар хаёли қоматати андари сари сарви аўФтд

گر خیال قامتت اندر سر سرو اوفتد

Сарнигӯн ҳамчун хаёл худ фитад ва дар ҷӯии хеш

سرنگون همچون خیال خود فتد و در جوی خویش

Гӯши ҳиндӯ пора бошад , вари манам ҳиндӯии ту

گوش هندو پاره باشد، ور منم هندوی تو

Пора кун гӯш ва макун пораи дили ҳиндӯии хеш

پاره کن گوش و مکن پاره دل هندوی خویش

Ҳар замони гӯйӣ ки хусрави ҷодуӣ чун ме кунӣ

هر زمان گویی که خسرو جادویی چون می کنی

Ин мапурс аз ман , бипурс аз ғамзаи ҷодӯии хеш

این مپرس از من، بپرس از غمزه جادوی خویش