Дӯши мо будему ҷоми бодау маҳтоби хуш

دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

Ваон писари меҳмону ъушратро ҳамаи асбоби хуш

وان پسر مهمان و عشرت را همه اسباب خوش

Сӯии лаб май баради ҷоми вонгбин май гашт май

سوی لب می برد جام وانگبین می گشت می

Бас ки майро чошнӣ медод зон ҷлоби хуш

بس که می را چاشنی می داد زان جلاب خوش

Аз хами абрӯ сухан мегуфт он хуршеди рӯ

از خم ابرو سخن می گفت آن خورشید رو

Ман намоз чошт мекардам дар он миҳроби хуш

من نماز چاشت می کردم در آن محراب خوش

Гуфтам имшаби хуррам ва хуш дидамат дар хоб , гуфт

گفتم امشب خرم و خوش دیدمت در خواب، گفت

Посбон хуфта набояд ,гар чаҳ бинад хоби хуш

پاسبان خفته نباید، گر چه بیند خواب خوش

Хоб буд он ё хаёл , охир куҷо шуд он нишот ?

خواب بود آن یا خیال، آخر کجا شد آن نشاط؟

Аз лаб ва рӯйу шаробу хилвату маҳтоби хуш

از لب و روی و شراب و خلوت و مهتاب خوش

Бар лабаш то сурх кардам дида , пар хӯн монад чашм

بر لبش تا سرخ کردم دیده، پر خون ماند چشم

Ҷӯшаши хӯнро фурӯи нишонд аз лаби унноби хуш

جوشش خون را فرو نشاند از لب عناب خوش

Хсрўо , хуши хуши зи дидаи хӯн нобе май хурӣ

خسروا، خوش خوش ز دیده خون نابی می خوری

То манам аз чашми худ ҳаргиз нахурдам оби хуш

تا منم از چشم خود هرگز نخوردم آب خوش