Чаҳ офат сет намедонам ин ба зери ниқоб

چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

Ки то намӯд намӯд ончӣ , синаи гашти хароб

که تا نمود نمود آنچه، سینه گشت خراب

Ту рух бапушӣ ки аз ҳафт парда бинмоед

تو رخ بپوشی که از هفت پرده بنماید

Чу офтоби фурӯзанда аз чҳорнқоб

چو آفتاب فروزنده از چهارنقاب

Ту зулфро з калла башиканӣ аҷаб набӯд

تو زلف را ز کله بشکنی عجب نبود

Ки дил ба лангари хуршедпарвара ба ниқоб

که دل به لنگر خورشید پروره به نقاب

Маро аз абрӯии ту шабаҳ ҳиссӣ равад ба намоз

مرا از ابروی تو شبه حسی رود به نماز

Ки саҷда мекунему сӯрати мост дар миҳроб

که سجده می کنیم و صورت ماست در محراب

Ту май кашӣ ва касеро ки мешавад биҳуш

تو می کشی و کسی را که می شود بیهوش

Забеҳаро чаҳ хабар то чаҳ мекунад қассоб

ذبیحه را چه خبر تا چه می کند قصاب

Маро ки сӯхтаи гаштами зи офтоби рахт

مرا که سوخته گشتم ز آفتاب رخت

Азон лаб ар битавонӣ , ба шарбатӣ дарёб

ازان لب ار بتوانی، به شربتی دریاب

Вале суоли маро дар ҷавоб май лангӣ

ولی سوال مرا در جواب می لنگی

Мар ки дар шукри олӯдаи гашти пои дноб

مر که در شکر آلوده گشت پای دناب

Шитоб мекунадам умр дар фироқ макуш

شتاب می کندم عمر در فراق مکوش

Туро ки аз пас умрӣ бидидаам мштоб

ترا که از پس عمری بدیده ام مشتاب

Чаҳ саҳарҳо ки ба мадҳ ту кардаам пайдо

چه سحرها که به مدح تو کرده ام پیدا

Ки хусрави асФнми хондае аўлўололбоб

که خسرو اسفنم خوانده ای اولوالالباب