Оятӣ аз раҳмат омад ,гар чаҳ сар то пои таниш

آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

Ҳам дуое май даҳум аз сӯзи дили пиромнш

هم دعایی می دهم از سوز دل پیرامنش

Сӯхти ҷону шуълае номади бурун дар пеш ӯ

سوخت جان و شعله ای نامد برون در پیش او

Зонка тарсам дил бисӯзад ногуҳ аз сӯзи маниш

زانکه ترسم دل بسوزد ناگه از سوز منش

Шамъро сӯзади дили парвона чун равшан набӯд

شمع را سوزد دل پروانه چون روشن نبود

Сӯхти худроу оташ худ кард пайдои равшанаш

سوخت خود را و آتش خود کرد پیدا روشنش

Бозуем тавқи сегон кӯй ӯ бӯда басӣ

بازویم طوق سگان کوی او بوده بسی

Ҳайф бошад кин суфоли овезами андари гарданаш

حیف باشد کاین سفال آویزم اندر گردنش

Ваа ки домонаш чаро гирад зи хӯн чун манӣ ?

وه که دامانش چرا گیرد ز خون چون منی؟

Ман ки напасандам сиришки хӯни худ пиромнш

من که نپسندم سرشک خون خود پیرامنش

Дил ки бо домони Юсуфи чашм ёқӯбӣ надошт

دل که با دامان یوسف چشم یعقوبی نداشت

Он ба хӯни худ , дурӯғӣ нест бар пероҳанаш

آن به خون خود، دروغی نیست بر پیراهنش

Хок месозад тани худ хусрави андари роҳи дӯст

خاک می سازد تن خود خسرو اندر راه دوست

То шавад гардӣ ва биншинад ба рӯй доманаш

تا شود گردی و بنشیند به روی دامنش