Шуд дили ман хӯни зи доғи ҳиҷр ӯ ёрб кеш

شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

Байнам ва аз дида ва дил оварам нақлу мяш

بینم و از دیده و دل آورم نقل و میش

Дай ба раҳ буд ӯ равон ва ман фитодам бар замин

دی به ره بود او روان و من فتادم بر زمین

намешуд ӯ чун офтоб ва ман чу соя аз пеш

می شد او چون آفتاب و من چو سایه از پیش

Шарҳи равзанҳо ки аз тир ту дорад сина ам

شرح روزنها که از تیر تو دارد سینه ام

То бигӯед пеш ту бинавоз як дам чун неш

تا بگوید پیش تو بنواز یک دم چون نیش

То зи тоби оризаш халқӣ бисӯзад ҳар замон

تا ز تاب عارضش خلقی بسوزد هر زمان

намезанад бар оташи рухсор ӯ оби хеш

می زند بر آتش رخسار او آب خویش

Онкӣ бар хок дарат лоф аз гадоӣ ме занад

آنکه بر خاک درت لاف از گدایی می زند

Кӣ ба пеш чашм ояд шоҳии рӯму риш ?

کی به پیش چشم آید شاهی روم و ریش؟

Роҳи ишқ инаст агар , бисёр хусравро ҳануз

راه عشق این است اگر، بسیار خسرو را هنوز

Раҳ бибояд кард то водии дарин манзили тиш

ره بباید کرد تا وادی درین منزل طیش