Аз хаданги ғамзаи длдўзи хеш

از خدنگ غمزه دلدوز خویش

Пораи созами синаи баҳри сӯзи хеш

پاره سازم سینه بهر سوز خویش

То шаби ҳиҷрони нохуш дар расед

تا شب هجران ناخوش در رسید

Баъд азон ҳаргиз надидам рӯзи хеш

بعد ازان هرگز ندیدم روز خویش

зи ошноён бар сари болини ман

ز آشنایان بر سر بالین من

Нест ғайр аз шамъи каси дилсӯзи хеш

نیست غیر از شمع کس دلسوز خویش

Дар хазони ҳиҷрам аз дасти рақиб

در خزان هجرم از دست رقیب

Аз висолат кӣ расад наврӯзи хеш ?

از وصالت کی رسد نوروز خویش؟

Аз рахт бар осмон ма шуд хаҷал

از رخت بر آسمان مه شد خجل

Дар чамани ҳам бӯстони афрӯзи хеш

در چمن هم بوستان افروز خویش

Вораам аз меҳнати ҳиҷрони тамом

وارهم از محنت هجران تمام

Гар биёбам толеъи фирӯзи хеш

گر بیابم طالع فیروز خویش

Хсрўо , дар кунҷ танҳоӣ магӯӣ

خسروا، در کنج تنهایی مگوی

Рози дил бо ҷон ғам андӯз хеш

راز دل با جان غم اندوز خویش