Онкӣ аз ҷони дӯст тар ме дорамаш

آنکه از جان دوست تر می دارمش

Гар марои бгзошти ман нгзормш

گر مرا بگذاشت من نگذارمش

Дил бадв дорам з ман ранҷид ва рафт

دل بدو دارم ز من رنجید و رفت

Май даҳуми ҷон то магари бози ормаш

می دهم جان تا مگر باز آرمش

Онкӣ дар хӯни дили ман хаста аст

آنکه در خون دل من خسته است

Ман ду чашми хеш май пндормш

من دو چشم خویش می پندارمش

Қолаб берӯҳ дорам , май барам

قالب بی روح دارم، می برم

То ба хоки кӯй ӯ бспормш

تا به خاک کوی او بسپارمش

Май даҳуми ҷони рӯзу шаб дар кӯии дӯст

می دهم جان روز و شب در کوی دوست

Гавҳарии зин беш агар дар кормш

گوهری زین بیش اگر در کارمش

Рӯй дар пои ту май молам , маранҷ

روی در پای تو می مالم، مرنج

Гар ба рӯй сахти худ май ормаш

گر به روی سخت خود می آرمش

Гар чаҳ рӯйиш дод бар бодам чу зулф

گر چه رویش داد بر بادم چو زلف

Ҳамчунон ҷониб нигаҳ ме дорамаш

همچنان جانب نگه می دارمش

Гар чаҳ ҳаст ӯ ёри ман , ман ёр ӯ

گر چه هست او یار من، من یار او

Ман куҷои ёрам ки гӯям ёрмш !

من کجا یارم که گویم یارمش!

Ҳеҷ раҳмӣ нест бар бемори хеш

هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش

Он табибиро ки ман бимормш

آن طبیبی را که من بیمارمش

Бо дил худ гуфтам ӯро , чистӣ ?

با دل خود گفتم او را، چیستی؟

Гуфт хусрав , ӯ гул ва ман хормш

گفت خسرو، او گل و من خارمش