Шод бош , эй шаби фархундаи дӯш

شاد باش، ای شب فرخنده دوش

Ки фалон буд маро дар оғӯш

که فلان بود مرا در آغوش

На ҳаме сайр шуд аз рӯйиши чашм

نه همی سیر شد از رویش چشم

На ҳаме пар шудӣ аз қавлаши гӯш

نه همی پر شدی از قولش گوش

Моҷарои дил хӯн гашта ман

ماجرای دل خون گشته من

Дида май рехти бурун , ман хомӯш

دیده می ریخت برون، من خاموش

Маст будам хабар аз хеш надошт

مست بودم خبر از خویش نداشت

Бодарогар чаҳ намекардам нӯш

باده را گر چه نمی کردم نوش

ӯ ҳаме гуфт сухан , ман ҳайрон

او همی گفت سخن، من حیران

ӯ ҳаме хӯрд май ва ман биҳуш

او همی خورد می و من بیهوش

эй ки он рӯй надидӣ зинҳор

ای که آن روی ندیدی زنهار

Гар муқобили шӯяш дида мапуаш

گر مقابل شویش دیده مپوش

Ҳаст бозори ту дар дилҳо гарм

هست بازار تو در دلها گرم

Ҳасани чндонкаҳ туоне бифурӯш

حسن چندانکه توانی بفروش

Нола хусрав бишинав ки хуш аст

ناله خسرو بشنو که خوش است

Бар дар шоҳи фиғони чоўўш

بر در شاه فغان چاووش