Дидам чу офтобӣ дар сояи кулоҳаш

دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

Сояи гирифтаи маро зон турраи сиёҳаш

سایه گرفته مه را زان طره سیاهش

Аз бас ки дар кулоҳаш бар дӯхтам ду дида

از بس که در کلاهش بر دوختم دو دیده

Бодомае нишондам бар пистаи кулоҳаш

بادامه ای نشاندم بر پسته کلاهش

ӯ чашм дошт бар ман , ман зулф ӯ гирифтам

او چشم داشت بر من، من زلف او گرفتم

То бӯ ки зиндаи монам зон ғамза дар паноҳаш

تا بو که زنده مانم زان غمزه در پناهش

Дил рафт ва дар занхдонаш овоз додам ӯ ро

دل رفت و در زنخدانش آواز دادم او را

Гуфт инакам муъаллақ дар нимаи роҳи чоҳаш

گفت اینکم معلق در نیمه راه چاهش

Бинвишт оризаши хат аз баҳраи арзи хӯбӣ

بنوشت عارضش خط از بهره عرض خوبی

Онкӣ ба гирди ориз саф мекашад сипоҳаш

آنکه به گرد عارض صف می کشد سپاهش

Ман чашм менаёрам каз вай нигоҳ дорам

من چشم می نیارم کز وی نگاه دارم

Ёрб магари ту дорӣ аз чашми ман нигоҳаш !

یارب مگر تو داری از چشم من نگاهش!

Кард он гунаҳ ки хусрави бахшидаи хости бӯсӣ

کرد آن گنه که خسرو بخشیده خواست بوسی

Бахшед нест , ҷоно , гар ҳаст ин гуноҳаш

بخشید نیست، جانا، گر هست این گناهش