Чандини шабами гузашт ба кунҷи хароби хеш

چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

Нурӣ надодем шабӣ аз моҳтоби хеш

نوری ندادیم شبی از ماهتاب خویش

Рӯе чунон мапуаш зи ушшоқи коҳили дил

رویی چنان مپوش ز عشاق کاهل دل

Аз ташнагон дареғ надоранд оби хеш

از تشنگان دریغ ندارند آب خویش

Дай сайр дидам он руху гаштами хароб , лек

دی سیر دیدم آن رخ و گشتم خراب، لیک

Нашнохт ҷони ташнаи қиёси шароби хеш

نشناخت جان تشنه قیاس شراب خویش

ӯ ҳоли пурсад аз ман ва гиря диҳад ҷавоб

او حال پرسد از من و گریه دهد جواب

Фарёди ман зи гиряи ҳозири ҷавоби хеш

فریاد من ز گریه حاضر جواب خویش

Маъмураи мурод чаҳ гӯям ки ҷони ман ?

معموره مراد چه گویم که جان من؟

Ху кард бо харобаи айши хароби хеш

خو کرد با خرابه عیش خراب خویش

Аз ишқи сӯхтам , чаҳ кунам чун зи рӯзи бад

از عشق سوختم، چه کنم چون ز روز بد

Субҳи дурӯғ май дмдми зи офтоби хеш

صبح دروغ می دمدم ز آفتاب خویش

Байнами шабат ба хоби вази мастӣу бихўдӣ

بینم شبت به خواب وز مستی و بیخودی

Гӯям ба дард бо дару девори хоби хеш

گویم به درد با در و دیوار خواب خویش

Гар на кабоб кардан дилҳо шудаш ҳалол

گر نه کباب کردن دلها شدش حلال

Он мастро бҳл накунам ман кабоби хеш

آن مست را بحل نکنم من کباب خویش

Гар назд дӯсти куштани ошиқ савоб шуд

گر نزد دوست کشتن عاشق صواب شد

Хусрав на дӯстӣаст ки ҷӯяд савоби хеш

خسرو نه دوستیست که جوید صواب خویش