Абр хушасту вақт хушасту ҳавои хуш

ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

Соқӣ маст дода ба мисатони салои хуш

ساقی مست داده به مستان صلای خوش

Борон хуш раседу ҳарифони айш ро

باران خوش رسید و حریفان عیش را

Гашти ошнои ҷону зиҳии ошнои хуш

گشت آشنای جان و زهی آشنای خوش

Имрӯзи порсоеи зоҳиди збии зрист

امروز پارسایی زاهد زبی زریست

Кӯи зар ки бехабар шавад он порсои хуш

کو زر که بی خبر شود آن پارسای خوش

Он каси зи ҳӯшёрӣ ақласт бе хабар

آن کس ز هوشیاری عقل است بی خبر

Каз бода бехабар нашавад дар ҳавои хуш

کز باده بی خبر نشود در هوای خوش

Гар чаҳ дуои тавба хушаст , эй фиришта , ҳон

گر چه دعای توبه خوش است، ای فرشته، هان

То сӯй осмон набарӣ ин дуои хуш

تا سوی آسمان نبری این دعای خوش

Мисатони ишқро дилу ҷони вақф шоҳид аст

مستان عشق را دل و جان وقف شاهد است

Ҳуҷҷати зи хати соқӣу мутриби гўои хуш

حجت ز خط ساقی و مطرب گوای خوش

Бе рӯй хуб хуш набӯд дил ба ҳеҷ ҷо

بی روی خوب خوش نبود دل به هیچ جا

Гулгар чаҳ хубрӯ буду боғи ҷои хуш

گل گر چه خوبرو بود و باغ جای خوش

Ишқ батон , агар чаҳ балоеи сети ҷонгдоз

عشق بتان، اگر چه بلایی ست جانگداز

Хусрав ба ҷону дидаи хариди ин балои хуш

خسرو به جان و دیده خرید این بلای خوش