Ҳар бомдод то ба шабам бар сари раҳаш

هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

Вақте магар ки бингарам аз даври ногҳш

وقتی مگر که بنگرم از دور ناگهش

Зон гуҳи гуҳӣ ки пари зи хуй гул кунад занах

زان گه گهی که پر ز خوی گل کند زنخ

Оташ сазад гулоб , чу симин буд ҷаҳиш

آتش سزد گلاب، چو سیمین بود جهش

Обӣ кунанд ҳар касе андари раҳеи сиблат

آبی کنند هر کسی اندر رهی سبیل

Ман хӯни худ сиблат кунам бар сари раҳаш

من خون خود سبیل کنم بر سر رهش

Гӯям бубахш ҷони ман , ӯ гуядам ки не

گویم ببخش جان من، او گویدم که نی

Ҷони бахши ман басаст ҳамон гуфтани неш

جان بخش من بس است همان گفتن نیش

Чун гули зи рашки ҷомаи дронм ки то чарост ?

چون گل ز رشک جامه درانم که تا چراست؟

Дар гирди кӯии гаштани боди саҳари гуҳаш

در گرد کوی گشتن باد سحر گهش

Мушкил ки хешро битавонанд бозёфт

مشکل که خویش را بتوانند بازیافت

Ононкаҳ гум шуданд дарон рӯй чун мааш

آنانکه گم شدند دران روی چون مهش

Фарёди ман зи нолаи хусрав ки ҳар шабӣ

فریاد من ز ناله خسرو که هر شبی

Хуфтан наме тавон зи нафири алии аллоҳаш

خفتن نمی توان ز نفیر علی اللهش